Λίγες ώρες πριν

Σε λίγες ώρες θα γνωρίζουμε ποιος θα είναι ο νέος ηγέτης των ΗΠΑ. Χίλαρυ ή Ντόναλντ;

hiltr.jpg

Η Χϊλαρυ είναι μια πολιτική περσόνα με αξεπέραστο hate factor, ένας άνθρωπος που κανείς σε αυτό τον πλανήτη δεν κατόρθωσε να συμπαθήσει ούτε καν ως απατημένη Πρώτη Κυρία, πόσο μάλλον ως πολεμαχαρή Υπουργό Εξωτερικών ή διαχρονική…αγωνίστρια της ελίτ. Είναι πραγματικά μια περίπτωση απόλυτα αντιπαθούς ατόμου φύσει και θέσει, συγκεράζοντας όλες τις δυνατές χρωμοσωμικές πληροφορίες στην αλυσίδα του DNA που σχετίζονται με αηδία, ενόχληση, αντιπάθεια, μηδενική εμπιστοσύνη και μπορούν να συνδυαστούν στο ανθρώπινο γονιδίωμα με όλη τον ταξικό ελιτισμό που έχτισε με πολύ συνέπεια και προσήλωση από την μέρα που γεννήθηκε. Η Λευκή Κυρία της προνομιούχας τάξης που είναι προορισμενη να κυβερνά τις ζωές των πληβείων συμπατριωτών της, ταγμένη σε μια αποστολή, μια σταυροφορία εκπολιτισμού των ιθαγενών που έχουν την τύχη να πατούν το ίδιο έδαφος και να κοιτούν την ίδια σημαία με εκείνη,γιατί όχι και ολόκληρου του πολιτισμένα απολίτιστου κόσμου.

Ο άλλος ο κύριος, με το ξανθό κουνάβι στο κεφάλι, είναι το απόλυτο παιδί των 80’s του Ρηγκανισμού, αυθάδης, αμετροεπής, ημιμαθής, αλλαζόνας και με μεγάλη έφεση στον λαϊκισμό.. Γεννημένος με χρυσά κουτάλια και έτοιμος ανά πάσα στιγμή να το επιδεικνύει, σε όλους, για όλα και με κάθε τρόπο. Απόλυτα αναξιόπιστος, κωμικά ανεπαρκής και αφάνταστα ενοχλητικός, ένας άνθρωπος που δεν θα μπορούσες να αντέξεις ούτε ένα λεπτό στο ίδιο δωμάτιο.
Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος θα έλεγε κανείς, η Λαίδη και ο Αλήτης της Ελίτ, εξίσου απόμακροι και οι δύο να διεκδικούν τη ‘’μεγαλύτερη δουλειά του κόσμου’’.

Είναι δεδομένο πως, παρόλα όσα της καταλογίζονται, η Χίλαρυ δεν θα μπορούσε ποτέ να χαρακτηριστεί ανεπαρκής και γραφική για το αξίωμα, ενώ από την άλλη ο Τραμπ είναι πέραν πάσης αμφιβολίας λίγος για τον Λευκό Οίκο.

Κι αυτό θα έπρεπε να είναι αρκετό για όποιον πάει να ψηφίσει, δίνοντας μια αυτονόητη, χαοτική διαφορά μεταξύ τους. Κι αν πάει και κανείς κάποιους μήνες πίσω, να είχε αποκλείσει αυτόν τον αστείο τύπο ήδη από την κούρσα της υποψηφιότητας για το Ρεπουμπλικανικό κόμμα.

Δεν έγινε έτσι όμως.

Και σήμερα είμαστε εδώ.

Για την ακρίβεια, είμαστε εδώ και εδώ.

Όπως και σε άλλα μέρη του κόσμου. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Αυτόν που κάνει ένα ψηφοφόρο να αγνοεί κάθε λογική σκέψη και να κάνει το απονεννοημένο διάβημα, επιλέγοντας κάποιον που δεν έχει ιδέα τι λέει και τι κάνει, για το τιμόνι της χώρας του.
Με κίνδυνο να τον ρίξει στον γκρεμό, αυτόν και τα παιδιά του.
Γιατί η ψήφος έχει καταντήσει το έσχατο σημείο για τον σύγχρονο πολίτη, μια απέλπιδα προσπάθεια ή ένα απονενοημένο διάβημα.
Γιατί, 60 χρόνια μετά τον πόλεμο και οι κοινωνίες δεν κατόρθωσαν να βαθύνουν όσο θα έπρεπε και να οχυρωθούν απέναντι στους κήρυκες του λαϊκισμού και του ολοκληρωτισμού, έχοντας προτιμήσει να δώσουν προτεραιότητα για την κοινωνική ευστάθεια, όχι στην παιδεία και τον εκδημοκρατισμό, αλλά την ανάπτυξη, την ευημερία και το Κράτος Πρόνοιας ελπίζοντας πως η ειρήνη με κάθε κόστος είναι η απάντηση στον πόλεμο.

Και κάπως έτσι ο πολίτης άρχισε να βολεύεται, απολαμβάνοντας προνόμια πρωτόγνωρα στην ανθρώπινη ιστορία και να οδηγείται σε αυτόν τον, προσδοκώμενο από πολλούς, λήθαργο. Ληθαργικές, καταναλωτικές κοινωνίες, περίκλειστες στα καθ’ ημών και τον Δυτικό Τρόπο Ζωής και έτοιμες να σου δώσουν τα πάντα, αρκεί να είσαι ήρεμος και ενταγμένος, σε έναν Μεγάλο Θαυμαστό Κόσμο.
Σε ένα Κοινωνικό Συμβόλαιο που αντάλλαζε μη πόλεμο με μη κοινωνική ζύμωση και πρόοδο, καταλήγοντας, αντί για τον ακρογωνιαίο λίθο μιας νέας, ανθρώπινης κοινωνίας, σε ένα Σύμφωνο Μη Επιθέσεως μεταξύ κράτους και πολιτών κι ένα πρόχειρο μπάζωμα της παλιάς, προβληματικής κοινωνίας.

Κι όσο περνούσαν τα χρόνια όλο και περισσότεροι υπέγραφαν αυτό το συμβόλαιο, ανταλλάσοντας ιδέες και ιδανικά με ευημερία και μη πόλεμο.

Αρκεί να μη γίνει πόλεμος.

Μια μέρα νομοτελειακά μας τελείωσαν όλα αυτά και τα κράτη δεν μπορουσαν να συνεχίσουν να συντηρούν τον Μεγάλο Θαυμαστό μας Κόσμο, στερώντας από πολλούς από εμάς τις δουλειές, τα προνόμια, αλλά και το επίπεδο ζωής στα οποίο είχαμε πια εθιστεί.
Κι αυτό μας έκανε έξαλλους. Όχι γιατί το σύστημα απέτυχε, στο κάτω-κάτω ποτέ δεν αισθανθήκαμε και αληθινό κομμάτι του, παρά απρόθυμοι συνοδοιπόροι του όσο εκείνο μας έτρεφε, αλλά γιατί δεν είχε άλλο να μας δώσει.

Κι αφού δεν είχε να μας δώσει, δεν θα του δίναμε πια και εμείς μη πόλεμο.

Και θα το καταστρέφαμε.

Με όποιο κόστος;Ναι, γιατί μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, χαθήκανε και οι περισσότεροι συμπολίτες που μπορούσαν να θυμηθούν τι σημαίνει κόστος.

Τι σημαίνει θάνατος, πραγματική πείνα, ολοκληρωτισμός, τι σημαίνει μια κοινωνία να καννιβαλίζει τον εαυτό της και αδελφός να στρέφεται ενάντια σε αδελφό.

Το κόστος έπαψε πια να αποτελεί μια έννοια που μπορούμε να καταλάβουμε στο πλήρες μέγεθός της, έγινε κάτι σαν τον χρόνο, που μπορούμε να το μετρήσουμε αλλά δεν μπορούμε να το αισθανθούμε πια.

Ή έτσι τουλάχιστον νομίζουμε.

Πηγαίνοντας στις κάλπες για να εκδικηθούμε, να γκρεμίσουμε, να αποκαθηλώσουμε το παλιό για το όποιο νέο.
Κι εδώ και εκεί και παραπέρα.

Τραμπ λοιπόν.

Όπως Τσίπρας για εμάς, Ερντογάν για τους δίπλα, Πούτιν για τους πιό ‘κει κι ίσως Λεπέν για τους πιο πάνω.

Για να μάθει το σύστημα πως με εμάς δεν θα παίζει.Πως όσο μας ταΐζει δεν θα μιλάμε, αλλά όταν σταματήσει θα το γκρεμίσουμε αυτοστιγμεί.

Κι αν δεν τα καταφέρουμε σήμερα, θα τα καταφέρουμε αύριο, μεθαύριο, κάπου αλλού.

Ο χρόνος είναι με το μέρος μας και όπως και το κόστος, τον μετράμε αλλά δεν τον αισθανόμαστε.

Ακόμη κι αν περνά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s