Ο ήλιος μου

Καμιά δεκαριά χρόνια πριν, ίσως και λίγο παραπάνω, συνηθίζαμε τα πρωινά να κατηφορίζουμε την Κηφισίας με τον πατέρα μου. Ήταν από εκείνες τις χρονιές που μοιραζόμαστε την ίδια δουλειά, οπότε και περνούσα από το πατρικό μου για να συνεχίσουμε με ένα αμάξι προς το κέντρο. Στο ύψος της Αγίας Βαρβάρας, όπως αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες θα θυμούνται, διηύθυνε,κυριολεκτικά, την κυκλοφορία ο εμβληματικότερος τροχονόμος όλων, ο γνωστός Μουστάκιας και δεν ήταν λίγες οι φορές που χαιρετιόνταν με τον δικό μου.

Για όσους δεν το ξέρουν, ο πατέρας μου είναι άνθρωπος ιδιαίτερα συμπαθής, ανοιχτός, θα έλεγα και, πάντα με την επιφύλαξη της υποκειμενικότητας, χαρισματικός, με αποτέλεσμα να αποτυπώνεται, να γράφει στον άλλο με ευκολία. Το να γνωρίζεται οπότε, έστω εξ’ όψεως με τον Μουστάκια, δεν ήταν κάτι που μου προξένησε εντύπωση κι έτσι κι αυτό το καθημερινό σχεδόν νεύμα περνούσε περίπου απαρατήρητο για καιρό.

Μια μέρα είχαμε αργήσει κάπως, φτάνοντας στην Αγία Βαρβάρα λίγο πριν τις 10, με τον Μουστάκια να έχει ολοκληρώσει και να βρίσκεται στη διαχωριστική νησίδα του δρόμου, ακριβώς στο ύψος που παλιά έστριβε κανείς από την κάθοδο αριστερά προς την Εθνικής Αντιστάσεως, εκεί που αυτή η καταργημένη, τέταρτη λωρίδα καλύπτεται από διαγώνια διαγράμμιση.

Είχαμε ακινητοποιηθεί σχεδόν δίπλα του στην κίνηση, με τον πατέρα μου οδηγό και εμένα στο πλάι και, καθώς είχα ξεχάσει να βάλω ζώνη από τη  βιασύνη, αυτός ο απίστευτος άνθρωπος, με το σπάνιο προνόμιο να νιώθει όσο λίγοι τη δουλειά του λειτούργημα, μου χαμογέλασε πατρικά και μου έκανε το ανάλογο νεύμα, πλησιάζοντας την ίδια στιγμή προς το αμάξι μας.

Καλημέρα σας εκατέρωθεν, απευθύνοντάς μας και έναν υπέροχο αστυνομικό χαιρετισμό γεμάτο ευσυνειδησία και ζεστασιά, μιας άλλης, ανεπαίσθητης, όσο και επίμονα θετικής Ελλάδας που δεν αξιωθήκαμε να φέρουμε μπροστά ποτέ, ενώ σκύβει στο παράθυρο και λέει:

‘’O Ήλιος της Κηφισίας, αυτός είναι ο πατέρας σας, ο Ήλιος της Κηφισίας, αγαπητέ μου.’’

Σάστισα. Κι ήταν τέτοια η έκπληξη, όχι μόνο η δική μου, που, εκτός του ότι τα υπόλοιπα που είπαμε δεν κατάφερα έκτοτε ποτέ να τα ανακαλέσω, ήταν και ζήτημα αν πρόλαβε ένα από τους δυο μας να αρθρώσει ένα ευχαριστώ, με την αμηχανία να βρίσκει διέξοδο προς τα μπροστά, καθώς το φανάρι είχε πια ανοίξει και το αυτοκίνητο έπρεπε να προχωρήσει.

Δεν θυμάμαι τι είπαμε μετά, όχι πολλά, ούτε και κάποια άλλη στιγμή, μάλλον γιατί ο άνθρωπος είναι άπληστο ον και τέτοια συναισθήματα δύσκολα τα ξαναβγάζει, προτιμώντας να τα κρατά μέσα του συνέχεια για να του ζεσταίνουν την ψυχή.

Είχα βέβαια υποσχεθεί πως θα το ξανάβγαζα προς τα έξω μόνο ως τον τίτλο του βιβλίου για τον πατέρα μου, όταν ποτέ το έγραφα και θα το κρατούσα ως τότε βαθιά μέσα μου. Υπόσχεση που, όπως τό ‘χει η μοίρα του κάθε ελεύθερου ανθρώπου που αφήνει τη ζωή να τον πάει όπου νομίζει, ήρθε η ώρα να την αθετήσω κι αυτή.

Κι όχι γιατί θα γράψω αυτό το βιβλίο, πού τέτοιο θάρρος…

Αλλά γιατί κάτι άλλαξε σε αυτά που νόμιζα για τον Ήλιο της Κηφισίας.

Αυτόν που ήμουν σίγουρος πως είναι ο ίδιος, με τον φεγγοβόλο χαρακτήρα του, τη ζεστασιά του, την…αδυσώπητη αισιοδοξία και αγάπη για τη ζωή που τον χαρακτηρίζει, σωστό αστέρι που λάμπει τόσο δυνατά για να σου βάζει τα γυαλιά, όσο και να βαθαίνει τον ίσκιο σου, να τον σκουραίνει και τον κάνει βαρύτερο απ’ ό,τι συνήθως.  Έναν Ήλιο που, όσο αναμφίβολα λαμπερός είναι, όπως τον είχα στο μυαλό μου, αποτελεί ταυτόχρονα και τον λόγο που δυσκολεύομαι να δω το ίδιο μου το φως πολλές φορές.

Είχα κάνει λάθος όμως. Ο Ήλιος δεν είναι εκεί. Εκεί είναι ένας φωτεινός, ένας υπέροχος άνθρωπος, όχι όμως ο Ήλιος.

Τουλάχιστον όχι πια.

Κάτι έχει αλλάξει κι αυτό το ξέρω, καθώς τον αισθάνομαι να ανατέλλει από αλλού, χαϊδεύοντας το πρόσωπό μου. Γυρνώ να τον κοιτάξω από εκεί που αισθάνομαι τη ζεστασιά, μα ακόμη δεν έχει ανέβει στον ουρανό, ξέρω όμως πως είναι εκεί.

Ίσως να ήταν κάποτε εκεί που το έβλεπε ο Μουστάκιας και εγώ κάθε μέρα, στο πρόσωπο του πατέρα μου, όμως,από την άλλη, ποτέ δεν είχα νιώσει αυτή την ίδια ζεστασιά στο μάγουλό μου. Ήταν φως αυτό που έβλεπα ναι, σπουδαίο, λαμπρό, αλλά όχι Ήλιος, όχι, δεν ήταν εκεί.

Κι αν τελικά δεν ερχόταν από εκεί, ούτε φυσικά από εκεί που μόλις σήμερα τον αισθάνομαι, δεν απομένει από το να βρίσκεται σε ένα μόνο μέρος όλον αυτόν τον καιρό.

Μέσα μου.

Ήμουν εγώ.

Ήμουν πάντα εγώ.

Ο Ήλιος, όχι ο δικός μου αλλά του πατέρα μου κι αυτό που έβλεπα και ακόμη βλέπω στο πρόσωπό του είναι η αντανάκλαση των ακτίνων μου στην ψυχή του, στην καρδιά του, τη χαρά να με αντικρίζει, να στέκεται πάντα στο πλευρό μου, να είναι εκεί. Με μια λάμψη, που γίνεται διπλή σε ένα τόσο χαρισματικό πρόσωπο, ώστε άνθρωποι με μάτια καθαρά σαν τον Μουστάκια να μπορούν με μιας να τη διακρίνουν πάνω του, όπως εκείνη την υπέροχη μέρα στην Κηφισίας, όσο και να ξεγελαστούν για την πηγή της.

‘’O Ήλιος της Κηφισίας, αυτό είναι ο πατέρας σας, ο Ήλιος της Κηφισίας, αγαπητέ μου.’’.

Τι υπέροχο λάθος, κύριε Μουστάκια μου!

Αυτό που έψαχνα να γίνω, κοιτώντας τον πατέρα μου, ήμουν ήδη. Κι η σκιά που νόμιζα για δική μου, ήταν δική του κάτω από το ίδιο μου το φως. Παχιά, βαριά, γενναία σκιά, να μετράει με τον ίσκιο της τη δική μου λάμψη και να καμαρώνει.

Αχνοχαράζει, όπου νά ‘ναι έρχεται κι ο δικός μου Ήλιος και πριν ακόμη τον δω, του χρωστώ τα πάντα.

MySun

Γιατί μου έδειξε προτού καν έρθει τι ήμουν, τι θά ‘μαι και τι κι εκείνος με τη σειρά του.

Την περιμένω πολύ εκείνη την ημέρα. Και κάθε μέρα από τότε.

Που θα αντικρύσω για πρώτη φορά τον Ήλιο, πώς έμοιαζα κι εγώ τόσα χρόνια, για να λάμψω με τη σειρά μου από χαρά.

Από εκείνον και για εκείνον και για μένα, όπως και γι’ αυτόν που έλαμπε πιο πριν, για τον ίδιο, για μένα και για κάποιον άλλο.

Και θα χαράζει εκείνος για να δύω εγώ.

Κι εγώ δίπλα του, μπροστά του, ολόγυρά του, καθρέπτης του φωτός του, να τον ζεσταίνω με τη ίδια του τη δύναμη.

Κάθε μέρα.

Τώρα, πριν, μετά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s