Κι αν δεν είχα τίποτε παραπάνω να πω για να πείσω για την αξία μου, κι είχα χάσει τον κάθε κώδικα επικοινωνίας και επαφή.

Κι αν όλα κρέμονταν από μια ύστατη προσπάθεια μπροστά στους δημιουργούς, δικαστές και εκτελεστές μου, δεν μπορεί παρά να διάλεγα τις νότες.

Τις εκτός και εντός, αυτές του συνθέτη, όσο και του φέροντα οργανισμού.

Και θά ´ταν αφάνταστα δύσκολο να μη διάλεγα αυτόν, τον απόλυτο, ολοκύτταρο πομπό σπουδαίων μουσικών μέτρων της εποχής μου, στην υπεράσπισή μου.

Γιατί ήταν από εκείνους που συνομιλούσαν με το Όλον ως ίσος προς ίσον. Δίνοντας τα πάντα του, σε αυτούς τους μοναδικούς, ενεργειακούς σπασμούς προς όλες τις κατευθύνσεις, χωρίς να τον νοιάζει καν για την απάντηση, ξέροντας πως η ύπαρξη δεν ορίζεται με ερωταπαντήσεις, αλλά με στίγματα, πορείες και θέσεις.

Θά ´λεγα λοιπόν «Να, άκουσα αυτόν εδώ τον άνθρωπο και, παρόλο που δεν καταλάβαινα πώς, ήξερα πως συνομιλούσε με εσάς. Κι έτσι πείστηκα πως δεν μπορεί παρά να υπάρχετε, εντός μου σίγουρα, εκτός μου αδιάφορο, όσο το ότι ήταν πια βέβαιο πως είστε πάντα εδώ. Κι αυτό μάλλον σημαίνει πως κάτι ένιωσα κι εγώ από αυτό που λέγεται ζωή».