Εκεί λοιπόν, στη γειτονιά, στα τρία στενά από το σπίτι, είχε ένα μπακαλικάκι. Λίγα πράγματα, τα απολύτως χρειώδη που λένε κι οι παλιοί, για να συμπληρώσεις αν σου λείπει κάτι στην ημέρα σου. Την πρώτη φορά ήμουν βιαστικός, καθώς πεινούσα ήδη και βιαζόμουν να γυρίσω σπίτι, οπότε ίσα-ίσα που είπα ένα γεια, ένα πόσο κοστίζει…
Από τότε που έμαθα τι σημαίνει χαρτί, ανάγνωση, γραφή, ο κόσμος άνοιξε μπροστά μου με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Για την ακρίβεια βρέθηκα στο στοιχείο μου, μπορεί να πει κανείς, αυτό, όπως και το σινεμά. Με το γράψιμο να με παίρνει από τα χέρι και να μου μαθαίνει πώς να απλώνω μπροστά μου όλα αυτά…
Ο Μεγάλος Ασθενής της Ευρώπης ανέβασε πυρετό κι ίσως αυτό το Σαββατοκύριακο να είναι το κρισιμότερο των τελευταίων 50 χρόνων. Σουλτανάτο ή Δημοκρατία, με τη σελίδα που γύρισε ο Κεμάλ να τρεμοπαίζει μια απ´τη μία, μια απ´την άλλη, στους αέρηδες των ημερών. Το σύστημα του Κεμάλ, αυτή η εύθραυστη, παράδοξη δημοκρατία α λα τούρκα, δεν…
Γιατί, από την πρώτη κιόλας νότα, το νιώθεις να σε καλεί. Να σε γειώνει, όχι σε αυτό που ήσουν ή σε εκείνο που θά ‘θελες να είσαι ή ακόμη σε αυτό που νόμιζες ότι είσαι. Στην αλήθεια σου. Σε αυτή την παλιακή, πολλές φορές ενοχλητικά αναχρονιστική, αλήθεια παρόλα αυτά. Εκείνη που μιλά για έναν τόπο,…
Κι αν δεν είχα τίποτε παραπάνω να πω για να πείσω για την αξία μου, κι είχα χάσει τον κάθε κώδικα επικοινωνίας και επαφή. Κι αν όλα κρέμονταν από μια ύστατη προσπάθεια μπροστά στους δημιουργούς, δικαστές και εκτελεστές μου, δεν μπορεί παρά να διάλεγα τις νότες. Τις εκτός και εντός, αυτές του συνθέτη, όσο και…
Στο σαλονάκι, σε αυτό το μικρό, μα τόσο γεμάτο εξοχικό. Μόλις τελείωσε μια ταινία, εσύ κοιμάσαι καμιά ώρα και εκεί που ετοιμάστηκα να κλείσω και να έρθω κι εγώ για ύπνο, ένα παιχνίδισμα στη μουσική των τίτλων τέλους, σαν παιδικό νανούρισμα, με φέρνει εδώ. Στο βάθος αυτής της στιγμής, με εμένα στα μέσα της ζωής…
Ποιος άραγε λέει όχι στα παραμύθια; Πόσο μάλλον όταν τα βλέπει μπροστά στα ίδια του τα μάτια, ζωντάνα, με όμορφους, ευθυτενείς νέους, να παντρεύονται από έρωτα και τη μεγάλη οικογένειά τους από όλη την Ευρώπη να προστρέχει με χαρά. Κανείς σίγουρα, πόσο μάλλον όταν τέτοια όμορφα παραμύθια αφηγούνταν εκατοντάδες χρόνια σε όλη την Ευρώπη έως…
Ο Άρθουρ είναι ένα πολύ τυχερό παιδί. Για την ακρίβεια, είναι το πιο τυχερό παιδί που θα μπορούσε να έχει γνωρίσει ποτέ κανείς. Γεννήθηκε την τέταρτη μέρα, του έβδομου μήνα, της Χρονιάς του Ιππότη, μιας χρονιάς που έρχεται μόνο κάθε χίλια χρόνια, όταν ο Ήλιος φωτίζει πιο δυνατά από ποτέ τη Γη, κάνοντας τους ανθρώπους…
Δεν την ζυγίζεις τη ζωή, δεν μπορείς ποτέ να νιώσεις πού και πώς σε πάει. Άντε το πολύ-πολύ να καταλάβεις κανά-δυο πράγματα για το σκαρί σου κι αυτό πολύ είναι. Χθες στο σχολείο, η δασκάλα βρέθηκε μπροστά σε ένα περιστατικό που έσπευσε να μας μεταφέρει. Ένα αγοράκι έριξε το τάπερ με το φαγητό του, εκείνο…
Ούτε μια εβδομάδα δεν πέρασε από εκείνη την ώρα που με ρώτησες. ‘’Εγώ ψηλώνω, εσύ κονταίνεις’’, με περιέπαιζες όλη τη μέρα στην παραλία και το συνέχιζες και το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθείς. Σου έφτιαξα το γάλα σου και, αφήνοντάς το στο τραπέζι μπροστά μας σου είπα πως ναι, αυτό ακριβώς είναι μαϊμουδάκι, εγώ θα κονταίνω…
Οδηγούσα και άκουσα αυτό. Κι είναι αυτά τα έγχορδα που δεν σ’αφήνουν, αγγίζοντας αμέσως και τις δικές σου χορδές. Κι άρχισα να βλέπω εικόνες, από την πρώτη, μέχρι και σήμερα. Και καμμιά δύο από αύριο. Ζωή μου. Ανάσα μου. Καρδιά μου. Είναι μου, τώρα μου, χθες και αύριο μου. Πόσο γρήγορα μεγαλώνεις αγάπη μου. Χθες…
Πολύ σπάνια συμβαίνει αυτό. Να ξεκινώ από τον τίτλο και να γράφω μετά. Γιατί μου φαίνεται στημένο, σαν να καθοδηγώ το χέρι μου να υπακούσει σε εκείνη την πρώτη προαίσθηση, αντί να το αφήσω να ανασύρει από την ψυχή μου όλη την αλήθεια μέσα στο κείμενο. Κι έτσι είναι συνήθως το τελευταίο που προσθέτω, το…
Σπίτι μου το σινεμά, η σκοτεινή αίθουσα. Εκεί που η ψυχή ξεφοβίζεται και απλώνει, δίπλα και παραδίπλα, στις μπροστά και πίσω θέσεις και ακουμπά σε αυτές των άλλων. Παραμυθάδες φοβεροί και πρωταγωνιστές μπροστά και εμείς παιδιά με το στόμα ανοιχτό από κάτω, να ρουφάμε την κάθε στιγμή, μαθαίνοντας, ελπίζοντας, αγωνιώντας, κουβαλώντας όνειρα, φόβους, απορίες για…
Σε μια χρονιά που δεν θα ξεχάσω ποτέ Κι όχι για καλό, τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Κλειδωμένος απ’ όλα. Την καθημερινότητα, τις ανατροπές, ακόμα-ακόμα και την ατελείωτη αγάπη στο αγόρι μου. Να προσπαθώ να πιάσω το μολύβι και να γίνεται κάθε φορά όλο και πιο ασήκωτο, λέγοντας στον εαυτό μου: ‘’Άστο, μια άλλη φορά, τι…
Είναι κι αυτές οι μέρες. Οι άδειες. Οι μετά, όταν όλα έχουν γίνει και περιμένεις, τι θα γίνει και πού θα πάει το πράγμα. Το όλο πράγμα. Που θυμάσαι τη μεγάλη αλήθεια. Πως είσαι εσύ, ο εαυτός σου κι ό,τι έχεις μέσα. Χωρίς αποσκευές. Σάρκα, κόκκαλα κι ένα μυαλό, όσα πιάνουν όλα αυτά μαζί. Αυτό.…
manoshourdakis 