Ο Μεγάλος Ασθενής της Ευρώπης ανέβασε πυρετό κι ίσως αυτό το Σαββατοκύριακο να είναι το κρισιμότερο των τελευταίων 50 χρόνων.

Σουλτανάτο ή Δημοκρατία, με τη σελίδα που γύρισε ο Κεμάλ να τρεμοπαίζει μια απ´τη μία, μια απ´την άλλη, στους αέρηδες των ημερών.

Το σύστημα του Κεμάλ, αυτή η εύθραυστη, παράδοξη δημοκρατία α λα τούρκα, δεν είναι πια εδώ, μόνο όσοι τον πιστεύουν απέμειναν και κατέβηκαν στους δρόμους, στην ύστατη προσπάθεια να κρατήσουν την πατρίδα τους στον δρόμο που χάραξε 100 χρόνια πριν, μαζί με τον γείτονά του εκ Δυσμάς, σε εκείνη την ανεπανάληπτη… χορογραφία στην παγκόσμια ιστορία.

Όπως και τότε, έτσι και τώρα, θέλοντας και μη, πότε λίγο πιο απομακρυσμένα και απρόθυμα, άλλοτε πιο κοντά και μονιασμένα, ο ένας τραβά τον άλλον στο καλό ή το κακό.

Για άλλη μια φορά, η Πόλη των Πόλεων, πασχίζει να κρατήσει το καντήλι της αναμμένο κι εμείς, μαθημένοι να λοξοκοιτάμε με τα μάτια της ψυχής αυτό το ανεπαίσθητο, ζεστό φως της εδώ και 15 σχεδόν αιώνες, αγωνιούμε για εκείνη, εκείνους, εμάς.

Σε μια αναπάντεχη αντιστροφή της Ιστορίας, η Πόλη σήμερα πασχίζει να αναστηθεί, μα και να αναστήσει την Ευρώπη ξανά, μαζεύοντας εντός της αυτή τη φορά όσο μπορεί από το άφθαρτο φως που εξέπεμψε 600 σχεδόν χρόνια πίσω, για την Αναγέννηση του Ανθρώπου.

Ένα φως που τότε θα ταξίδευε στις μεγάλες πόλεις του κόσμου να τις κάνει σπουδαίες, μα τώρα τρεμοσβήνει κι εκεί, στα σκοτάδια των καιρών μας.

Η Πόλη δίνει τη μεγάλη μάχη της ξανά, μα δεν είναι να φοβάται κανείς.

Αν κερδίσει, εγκαινιάζει μια νέα εποχή για τον Άνθρωπο για άλλη μια φορά, μα κι αν χάσει, απλά θα χρειαστεί να περιμένει, μέχρι την επόμενη.

Γιατί, σε αντίθεση με τους ανθρώπους, οι πόλεις δεν σβήνουν ποτέ κι αν σβήνουν ακόμη κι αυτές όμως, αυτή θα είναι η τελευταία.