Η μουντζούρα

Γράφω, σβήνω, ξαναγράφω αυτό τον καιρό, μάλλον αυτό είναι το συγγραφικό μπλοκ που χτυπά συγγραφείς, γραφιάδες, ελαιοχρωματιστές και όσους άλλους κρατούν στο καλό τους χέρι κάτι που αφήνει πίσω του κάποιου είδους χρώμα.

Και η αλήθεια είναι πως, καθώς προχωράει και αυτή η γραμμή, ακόμη δεν ξέρω περί τίνος πρόκειται να γράψω, πόσο μάλλον αν θα τα καταφέρω να το ολοκληρώσω, ό,τι κι αν είναι αυτό.

Για αρχή σκέφτηκα πάντως πως αν δεν ξεκινήσεις ελεύθερα, δεν πρόκειται να βρεις άκρη, πως πρέπει πρώτα να χαλαρώσει το χέρι για να μπορέσει να συντονιστεί στις ανεπαίσθητες εσωτερικές δονήσεις που θα το οδηγήσουν, όπου και όπως.

Κι έτσι λοιπόν, σε συνέχεια της πρώτης παραγράφου και με τη σουρεαλιστική, όσο και ξεκάθαρη εικόνα του μεγάλου Καζαντζάκη να πίνει καφέ με τον κύριο Γιάννη που μου έβαψε το δωμάτιο πριν κάμποσο καιρό, αρχίζω να ακούω σιγά-σιγά και τι λένε:

-Ρε συ κύριε Νίκο μου, πώς φτάσαμε εδώ πέρα, τι κάναμε τόσο λάθος;

-Αγαπητέ Γιάννη, φοβάμαι πως φτάσαμε εδώ γιατί απλά ξεχάσαμε να κάνουμε, είτε λάθη, είτε σωστά. Και το να μην κάνεις, είναι λάθος από μόνο του.

Σαν νά ‘χει δίκιο ο κύριος Νίκος μας.

Γιατί έχουμε αφεθεί να ψάχνουμε να βρούμε το σωστό και το λάθος με όρους γραμμικούς, σε μια σειρά γεγονότων που εξελίσσεται στον άξονα του χρόνου, παραγνωρίζοντας πως έχουμε αγνοήσει τι έχει συμβεί σε αυτή τη βασική διάσταση.

Πως ο χρόνος σταμάτησε εξαιτίας της απραγίας μας και εμείς μείναμε να κοιτάμε μια κουκκίδα, την ίδια κουκκίδα, να σημειώνεται στο ίδιο μέρος του χάρτη των γεγονότων, μαυρίζοντας το συγκεκριμένο σημείο. Με τον χάρτη καμιά φορά να τρεμοπαίζει, ξεγελώντας μας πως πάει να κουνηθεί, για να μείνει πάλι στην ίδια θέση, έχοντας απλά αφήσει και ένα ανεπαίσθητο ίχνος εγγραφής λίγο πιο πίσω, πιο πάνω, πιο κάτω πιο μπροστά, ίσα-ίσα για να σχηματίσει ένα ακανόνιστο στεφάνι, μια γκρίζα σκιά γύρω από αυτή τη στοιχειωμένη, μαύρη κουκκίδα.

Αποκάλυψις!

Άρα πώς θα μπορούσα λοιπόν να αποτελώ εξαίρεση, πώς θα μπορούσα να γράψω για κάτι διαφορετικό, όταν κάθε μέρα βλέπω τα ίδια και τα ίδια;

Δεν είναι λοιπόν μπλοκ συγγραφικό αυτό που έπαθα, απλά ο κόσμος μου σταμάτησε να γυρίζει.

Οπωσδήποτε καλό για εμένα, αναμφίβολα κακό για τον υπόλοιπο κόσμο…μου.

Και έτσι λοιπόν δύο είναι οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά, αν θέλει κάποιος να συνεχίσει να γράφει.

Να σταματήσω να κοιτάω την κουκκίδα και να ανοίξω το βλέμμα μου λίγο παραπέρα, εκεί που ο χρόνος μετρά κανονικά.

Να συνεχίσω να την κοιτάω ακόμη πιο επίμονα, προσπαθώντας να καταγράψω την κάθε της κίνηση, την κάθε την απόκλιση, σημειώνοντας, ελπίζοντας, αναμένοντας την κάθε επόμενη φορά να δω κάτι διαφορετικό από αυτή την ατέρμονη, ακαλαίσθητη μουντζούρα.

Εσύ τι λες κύριε Νίκο μας, προς τα πού να κοιτάξω;

Ink smears on white paper

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s