Στο σαλονάκι, σε αυτό το μικρό, μα τόσο γεμάτο εξοχικό.

Μόλις τελείωσε μια ταινία, εσύ κοιμάσαι καμιά ώρα και εκεί που ετοιμάστηκα να κλείσω και να έρθω κι εγώ για ύπνο, ένα παιχνίδισμα στη μουσική των τίτλων τέλους, σαν παιδικό νανούρισμα, με φέρνει εδώ.

Στο βάθος αυτής της στιγμής, με εμένα στα μέσα της ζωής κι εσένα στις απαρχές, να μιλάμε ακόμη με τη γλώσσα της καρδιάς, για τα μικρά, τα τόσο μεγάλα.

Όπως χθες για αυτό το τερατοκουκλάκι, ένα σαρκοφάγο φυτό εμπνευσμένο από το Stranger Things που, όσο απωθητικό μου φαινόταν και προσπαθούσα να σε μεταπείσω, άλλο τόσο εσύ επέμενες να πάρεις αντί οτιδήποτε άλλου, έτσι γλυκά, αταλάντευτα, όπως πάντα, με αυτή τη βεβαιότητα, την απόλυτη σιγουριά σου.

Για να σε ρωτήσω μετά στο αμάξι, «Πώς το λένε λοιπόν το νέο σου κουκλάκι, αγάπη μου;», και να μου πεις «Λουλουδένιο, μπαμπά, κι είναι πολύ χαρούμενο που ήρθε μαζί μας, το πιο τυχερό από τα αδερφάκια του που ήταν μέσα στα άλλα κουτιά».

Σε ένα ολόκληρο μαγαζί με παιχνίδια, βρήκες ένα τερατολουλούδι, για να το καθαγιάσεις στην κολυμπήθρα της παιδικής σου ψυχής, βλέποντας πίσω από την ασυνήθιστη όψη του την αλήθεια την ίδια, έναν καλό Λουλουδένιο που όλοι τον φοβούνται και δεν τον κάνουν παρέα και εσύ θα του βρεις σπίτι, με σκοπό να το γεμίσεις από αγάπη και κουκλάκια φίλους που το αγαπούν.

Κάθε, μα κάθε μέρα αγάπη μου, ευγνωμονώ την τύχη μου και τρέμω τη στιγμή που θα μεγαλώσεις κι οι λέξεις θα στερέψουν, θα σκληρύνουν, θα ξεχειλωθούν στην απόλυτη ασημαντότητα της ενήλικης ζωής.

Σκάβεις μέσα μου, μέρα με τη μέρα, κι ακουμπάς χορδές που πάντα είναι εκεί για εμένα, μα δεν τις έχει ξαναγγίξει κανείς άλλος, με όλα αυτά που με μαθαίνεις για τη ζωή.

Θέλω όσο τίποτε να ψάχνεις πάντα αυτούς που σε έχουν ανάγκη και να τους κάνεις Λουλουδένιους, όχι στα λόγια, όπως εγώ, αλλά στ´αλήθεια. Να τους παίρνεις από το χέρι και να τους καθησυχάζεις με τα υπέροχά σου μάτια πως όλα είναι καλά, όλα θα πάνε καλά.

Κι ούτε που ξέρω πώς να σε βοηθήσω, και τόσο τρέμω μη δεν το βρεις και χάσεις τον δρόμο σου.

Μα πάντα κάτι μου λες, μια αγκαλιά μου δίνεις, σαν να με παρηγορείς, να με καθησυχάζεις, σαν νά ´μουνα κι εγώ ένας ακόμη, ίσως κι ο πρώτος σου… Λουλουδένιος.