Γιατί, από την πρώτη κιόλας νότα, το νιώθεις να σε καλεί.

Να σε γειώνει, όχι σε αυτό που ήσουν ή σε εκείνο που θά ‘θελες να είσαι ή ακόμη σε αυτό που νόμιζες ότι είσαι.

Στην αλήθεια σου.

Σε αυτή την παλιακή, πολλές φορές ενοχλητικά αναχρονιστική, αλήθεια παρόλα αυτά.

Εκείνη που μιλά για έναν τόπο, μια κουλτούρα πάντα εμπροσθοβαρή, φιλοπεριέργη και δεκτική, όσο και αισθαντική, σάρκινη, πονεμένη.

Μιας ιστορίας με μεγαλεία και καταστροφές, θεώσεις και συντριβές, μεγάλα επιτεύγματα και μαύρα σκοτάδια.

Είναι φοβερό πως η ιδιοσυχνότητες μερικών χορδών, έτσι όπως πάλλονται στον αέρα, μπορούν να επαναπροσδιορίσουν όλους εμάς.

Σαν τη φωνή της μάνας, που ό,τι και να πει, όσο και να το αποδέχεται κανείς ή όχι, διατηρεί αυτό το αφιλτράριστο, το ανεμπόδιστο, προνομιακό πέρασμα στην ψυχή μας.

Ένα νέο τραγούδι λοιπόν, του συρμού που θά ´λεγε κανείς, με όμορφους στίχους, από έναν τραγουδιστή που ποτέ δεν ασχολήθηκα και ιδιαίτερα και γίνεται…αυτό.

Ο κόσμος ανοίγει, τα φτερά της ψυχής απλώνουν, για να χορέψουν το δικό της ζεϊμπέκικο, τη δική της αλήθεια κι όλα είναι εύκολα.

Για μια χαμένη αγάπη, για μια που δεν βρέθηκε ακόμη, για έναν κόσμο που δεν σε έμαθε, δεν μας έμαθε ποτέ.

Για μια φάρα απέθαντη, εκεί, πάντα εκεί, στο ποτάμι της Ιστορίας, μια να ξεδιψά, μια να πνίγεται, μα πάντα εκεί.

Ένα ζειμπέκικο, με τρεις ή τέσσερις χορδές, για παλιούς και νέους, όλους εμάς μα και τους φίλους μας τους…ξένους, που δεν ευτύχησαν να κοινωνήσουν ποτέ σε αυτό.

Για όλους αυτούς που νιώθουν έναν κόσμο να παραδίνεται στον φόβο και να έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στη λογική των μηχανών κι εσύ να ονειρεύεσαι πως δεν μπορεί, κάπου, κάποιος, θα σηκωθεί, θα απλώσει τα χέρια και θα χορέψει για τον Άνθρωπο.

Κι όλα θα γίνουν όπως πρέπει.

Πόσο αφελές, πόσο παιδικό.

Ίσως τόσο όσο  αυτό που διέκρινε εκείνος ο Αιγύπτιος ιερέας που, απευθυνόμενος στο Σόλωνα παρατηρούσε: «Σόλωνα, εσείς οι Έλληνες μένετε πάντα παιδιά και δεν υπάρχει κανένας γέροντας Έλληνας. Νέοι είστε στις ψυχές σας όλοι. Γιατί δεν έχετε πεποιθήσεις ριζωμένες σε κληρονομικές δοξασίες ούτε γνώσεις γερασμένες». (Πλάτων, Τίμαιος)

Κάπως έτσι, σαν παιδιά λοιπόν. Που άκουσαν αυτόν τον ήχο πρώτη φορά. Κι απλά άνοιξαν τα χέρια…